Het verdriet dat niemand ziet

Over de kleine momenten waarop je je kind mist, terwijl het leven om je heen gewoon doorgaat.

Er zijn van die momenten waarop het gemis je ineens overvalt.

Niet omdat er iets bijzonders gebeurt.

Niet omdat het Kerstmis is, een verjaardag of een andere dag waarop je toch al wat gevoeliger bent.

Maar gewoon.

Midden op een doodgewone dag.

Je hoort een liedje op de radio. Je ziet iets grappigs voorbijkomen. Of je bent in de supermarkt en ziet iets waarvan je weet dat je kind er vroeger zo dol op was.

En ineens is daar die gedachte:

Hoe zou het eigenlijk met je gaan?

Misschien duurt het maar een paar seconden.

Maar het kan genoeg zijn om je even helemaal stil te laten vallen.

De kleine dingen die zo groot kunnen voelen

Wanneer je ongewild geen contact meer hebt met je kind, denken mensen vaak aan de grote momenten die je mist.

Verjaardagen. Feestdagen. Familiegelegenheden.

En natuurlijk kunnen die dagen moeilijk zijn.

Maar wat volgens mij veel minder wordt gezien, zijn alle kleine dingen daartussen.

De vanzelfsprekendheid van even bellen.

Een berichtje sturen omdat je iets leuks hebt meegemaakt.

Samen lachen om iets wat eigenlijk helemaal niet grappig is voor een ander.

Of gewoon weten hoe de dag van je kind is geweest.

Het zijn van die gewone dingen waar je vroeger misschien nauwelijks bij stilstond.

Tot ze er niet meer zijn.

En juist dan merk je hoeveel betekenis ze eigenlijk hadden.

Het leven van anderen gaat gewoon door

Wat ik zelf ingewikkeld vind, is dat de wereld om je heen niet stilstaat.

Mensen praten over hun kinderen.

Over een gezellig etentje, een onverwacht bezoekje of de plannen die ze samen hebben gemaakt.

En dat is natuurlijk heel normaal.

Je gunt anderen die momenten ook.

Maar soms kan zo'n onschuldig gesprek je ineens raken.

Niet omdat je een ander zijn geluk niet gunt.

Maar omdat het je herinnert aan iets wat je zelf zo mist.

En wat doe je dan?

Vertel je dat het je verdriet doet?

Of glimlach je, luister je en ga je weer verder?

Ik denk dat veel ouders dat laatste herkennen.

Niet omdat ze hun verdriet willen verbergen, maar omdat je ook niet altijd zin hebt om uit te leggen waarom iets je raakt.

Soms wil je gewoon even onderdeel zijn van een gesprek, zonder dat jouw situatie meteen het onderwerp wordt.

Verdriet heeft geen agenda

Wat ik belangrijk vind om te benoemen, is dat verdriet zich niet laat plannen.

Je kunt een fijne dag hebben.

Je kunt genieten van een wandeling, een goed gesprek of een gezellig avondje met vrienden.

En dan kan er ineens iets gebeuren waardoor het gemis weer voelbaar wordt.

Dat betekent niet dat je terug bij af bent.

Het betekent ook niet dat je niet goed met de situatie omgaat.

Misschien is het gewoon wat er gebeurt wanneer iemand die belangrijk voor je is, geen deel meer uitmaakt van je dagelijks leven.

En misschien hoeven we daar niet altijd iets aan te veranderen.

Misschien mag dat gevoel er soms gewoon even zijn.

Zonder dat we meteen op zoek moeten naar een manier om het weg te krijgen.

Je hoeft niet altijd sterk te zijn

Ik vraag me weleens af hoeveel ouders zichzelf voorhouden dat ze vooral door moeten gaan.

Niet te veel bij stilstaan.

Niet te verdrietig worden.

Er zijn tenslotte ook nog zoveel mooie dingen in het leven.

En dat is waar.

Maar waarom zouden die mooie dingen betekenen dat er geen ruimte meer mag zijn voor verdriet?

Je hoeft niet voortdurend bezig te zijn met het gemis van je kind.

Maar je hoeft ook niet te doen alsof het er niet is.

Er zijn dagen waarop je je misschien prima voelt.

En dagen waarop het allemaal wat zwaarder is.

Het één maakt het ander niet minder echt.

Wat helpt op zo'n onverwacht moment?

Ik geloof niet dat er één manier is om met dit soort momenten om te gaan.

Wat voor de één prettig voelt, werkt voor de ander misschien helemaal niet.

Misschien helpt het om even naar buiten te gaan.

Om een gedachte op te schrijven.

Om iemand te bellen die begrijpt wat je bedoelt.

Of om jezelf gewoon toe te staan dat je even verdrietig bent.

Zonder oordeel.

Zonder de gedachte dat je inmiddels toch wel verder zou moeten zijn.

Want wie bepaalt eigenlijk hoelang iets pijn mag doen?

En wie zegt dat je verdriet eerst helemaal verdwenen moet zijn voordat je weer volop van het leven mag genieten?

Ik denk dat we onszelf soms meer ruimte mogen geven.

Niet om in het verdriet te blijven hangen.

Maar om te erkennen dat het onderdeel kan zijn van ons leven.

Soms is herkenning al genoeg

Misschien is dat ook wel waarom ik het zo belangrijk vind om deze verhalen te delen.

Omdat er ouders zijn die iedere dag met dit gemis leven, terwijl bijna niemand in hun omgeving weet hoe dat werkelijk voelt.

Omdat je je soms ontzettend alleen kunt voelen, zelfs wanneer je lieve mensen om je heen hebt.

En omdat het zoveel verschil kan maken wanneer iemand zegt:

Dat herken ik.

Niet omdat daarmee de situatie verandert.

Niet omdat het contact met je kind ineens hersteld is.

Maar omdat je voor dat ene moment niet hoeft uit te leggen waarom een liedje, een foto of een gewone dinsdag zoveel met je kan doen.

En soms is dat al heel waardevol.

De essentie

Als contact stil valt, zit het gemis niet alleen in de grote gebeurtenissen. Het leeft ook in de kleine, alledaagse momenten die ooit zo vanzelfsprekend waren.

Je hoeft dat verdriet niet te verbergen. En je hoeft niet altijd uit te leggen waarom iets je raakt.

Soms is het al genoeg wanneer iemand begrijpt wat je bedoelt.

Laten we hierover in gesprek gaan

Ik ben benieuwd hoe jij dit ervaart.

Zijn er van die onverwachte momenten waarop jij je kind ineens extra mist?

Misschien door een herinnering, een gesprek of iets heel kleins dat een ander niet eens zou opmerken.

Je mag jouw ervaring hieronder delen, als je daar behoefte aan hebt.

En wil je liever in een besloten omgeving praten met andere ouders die begrijpen wat dit met je doet?

Dan ben je welkom bij Als contact stil valt. Je vindt daar ook meer informatie over onze community en de gratis gids.

Je hoeft niets te vertellen wat je liever voor jezelf houdt.

Ook alleen meelezen is helemaal goed.

Liefs,