Ik ben er nog. Ook als ik geen deel meer uitmaak van jouw leven.

Wees welkom bij Als contact stil valt: de community. Voor ouders die ongewild het contact met hun kind kwijt zijn een veilige plek bieden waar zij zich gehoord, gezien en begrepen voelen. Een plek waar verhalen gedeeld mogen worden zonder oordeel en waar ervaringen naast elkaar mogen bestaan. Niet om het probleem op te lossen. Niet om te bepalen wie gelijk heeft. Wel om ervoor te zorgen dat een ouder deze moeilijke weg niet helemaal alleen hoeft te lopen."

Er zijn van die momenten waarop ik me afvraag hoe het eigenlijk kan.

Hoe kun je ouder zijn van een kind dat leeft, ergens zijn eigen leven leidt, terwijl jij daar geen deel meer van uitmaakt?

Hoe kan iemand die ooit zo dichtbij was, ineens zo ver weg zijn?

En hoe leg je dat uit aan mensen die het zelf niet meemaken?

Je bent nog steeds ouder. Alleen kun je dat ouderschap niet meer beleven zoals je dat zo graag zou willen.

Dat is misschien wel een van de moeilijkste kanten van een ongewilde contactbreuk.

Een gemis dat niet zomaar verdwijnt

Wanneer iemand overlijdt, begrijpt de buitenwereld meestal dat er verdriet is. Er is een afscheid, er zijn herinneringen en er is ruimte om te rouwen.

Maar wat als degene die je mist nog gewoon leeft?

Je weet dat je kind ergens rondloopt. Misschien naar het werk gaat, met vrienden afspreekt, vakantie viert of jarig is.

Het leven gaat door.

Alleen ben jij daar niet meer bij.

Geen telefoontje om even iets te vertellen. Geen berichtje met een vraag. Geen vanzelfsprekend contact over de kleine dingen van alledag.

En juist die kleine dingen kunnen zo ontzettend gemist worden.

Dit verdriet wordt ook wel levend verlies genoemd.

Je rouwt om iets wat er niet meer is, terwijl de persoon om wie het gaat nog leeft.

En misschien blijft ergens die hoop bestaan dat het contact ooit weer mogelijk wordt.

Dat maakt het ingewikkeld. Want hoe geef je een gemis een plek als je niet weet of, en wanneer, er iets zal veranderen?

De buitenwereld begrijpt het niet altijd

"Maar je kunt toch gewoon even bellen?"

"Er zal toch wel iets gebeurd zijn?"

"Waar twee kijven, hebben twee schuld."

Of misschien wel de opmerking die zo gemakkelijk wordt uitgesproken:

"Je moet het gewoon loslaten."

Ik denk dat veel ouders die ongewild het contact met hun kind kwijt zijn, dit soort opmerkingen herkennen.

Soms zijn ze goedbedoeld. Mensen willen iets zeggen, een oplossing aandragen of proberen de situatie te begrijpen.

Maar niet overal is een eenvoudige verklaring voor. En niet alles laat zich oplossen met een telefoontje.

Wat zulke opmerkingen met je kunnen doen, is dat je niet alleen je kind mist, maar ook het gevoel krijgt dat je jezelf voortdurend moet uitleggen.

Alsof je moet bewijzen dat je verdriet terecht is.

Terwijl je soms helemaal geen advies nodig hebt. Alleen iemand die even luistert.

De liefde stopt niet wanneer het contact stopt

Wat mij raakt, is dat ouderschap zoveel meer is dan de momenten waarop je daadwerkelijk samen bent.

Het zit ook in herinneringen.

In weten waar je kind vroeger zo om kon lachen.

In een liedje dat je hoort en dat je onmiddellijk ergens aan doet denken.

In een verjaardag die je niet vergeet, ook al kun je die niet samen vieren.

In de gedachte: hoe zou het met je gaan?

Misschien kun je op dit moment niets betekenen in het dagelijks leven van je kind.

Dat doet pijn.

Maar het betekent niet dat alle liefde, zorg en betrokkenheid die er waren ineens verdwenen zijn.

Het contact kan stilvallen. De liefde hoeft dat niet te doen.

Tegelijkertijd wil ik daar iets belangrijks bij zeggen.

Je hoeft niet iedere dag bezig te zijn met wachten, hopen of verdrietig zijn om te laten zien dat je van je kind houdt.

Je mag ook lachen.

Je mag genieten.

Je mag nieuwe herinneringen maken.

En je mag verder met je eigen leven, ook wanneer het contact niet hersteld is.

Dat doet niets af aan jouw ouderschap.

Wat ligt er nog binnen onze invloed?

Misschien is dit wel een van de lastigste vragen wanneer het contact met je kind is stilgevallen.

Want natuurlijk zou je het liefst willen dat het anders was.

Dat er weer ruimte komt voor een gesprek. Dat er iets verandert. Dat het contact, hoe voorzichtig ook, opnieuw kan ontstaan.

Maar we kunnen niet bepalen wat een ander voelt, denkt of besluit.

Hoe graag we dat soms ook zouden willen.

Wat we wel kunnen doen, is kijken hoe we zelf met deze situatie omgaan.

Hoe zorgen we ervoor dat verdriet niet ons hele leven gaat bepalen?

Hoe blijven we goed voor onszelf zorgen?

Hoe vinden we momenten van rust, plezier en betekenis, zonder het gevoel te hebben dat we daarmee ons kind tekortdoen?

En hoe kunnen we met elkaar delen wat helpt op moeilijke dagen?

Niet omdat er één juiste manier bestaat.

Maar omdat we misschien iets aan elkaars ervaringen kunnen hebben.

Je hoeft het niet alleen te dragen

Dat is ook waarom ik Als contact stil valt ben begonnen.

Omdat ik weet hoe eenzaam het kan voelen wanneer het contact met je kind ongewild is stilgevallen.

En omdat ik geloof dat het verschil kan maken wanneer je met mensen kunt praten die begrijpen wat je bedoelt, zonder dat je eerst je hele verhaal hoeft te verdedigen.

Ik heb niet alle antwoorden.

Ik kan je niet vertellen hoe je het contact met je kind kunt herstellen. En ik kan ook niet beloven dat het ooit weer goedkomt.

Maar ik kan wel luisteren.

En samen kunnen we een plek creëren waar verdriet er mag zijn, waar we ervaringen delen en waar we ook aandacht hebben voor het leven dat ondertussen doorgaat.

Zonder oordeel.

Zonder dat iemand vertelt wat je zou moeten voelen of doen.

Met ruimte voor ieders eigen verhaal.

Want ook als je geen deel meer uitmaakt van het dagelijks leven van je kind, ben je er nog.

Je bent nog steeds ouder.

En jouw verhaal verdient het om gehoord te worden.

🤍

Laten we hierover in gesprek gaan.

Ik ben benieuwd hoe jij dit ervaart.

Wat vind jij het moeilijkst aan het ouder blijven terwijl het contact met je kind is stilgevallen?

Is het het gemis van de kleine, dagelijkse momenten? De onduidelijkheid over de toekomst? Of misschien juist het onbegrip vanuit je omgeving?

Je mag jouw ervaring hieronder delen. Je hoeft niets te vertellen wat je liever voor jezelf houdt.

Ook alleen meelezen is helemaal goed.

Liefs,

Gabriëlle
Als contact stil valt